แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ "คน" เรา เขา เธอ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ "คน" เรา เขา เธอ แสดงบทความทั้งหมด

วันพฤหัสบดีที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2556

คนเลว

“มึงนี่ เลวจริง ๆ ”

     อ่านแล้วรู้สึกอย่างไร? 
          ดูเหมือนจะเป็นคำหยาบที่ใช้ตำหนิ (ด่าว่า) อีกคนหนึ่งว่าเป็นคนไม่ดี หรือ “คนเลว” ใช่ไหม?
     คนเลวเป็นยังไง? หรือว่า คนพูดเองก็เป็นคนเลว 

     อย่าหงุดหงิดไป...
     เพียง หยิบคำ ขึ้นมาให้ดูหนักเท่านั้น...

     ในภาษาไทยเรา มี “คำ” ที่สามารถระบุชัดได้ว่า สิ่งที่กระทำใดบ้าง ไม่ดี ไม่เหมาะสม หรือ ชั่ว หรือ เลว เพียงเราเอาคำที่แสดงสภาพเข้าไปใส่ร่วมก็ปรากฏภาพที่ชัดเจน เช่น “คนเลว” “ตำรวจชั่ว” 
     สิ่งที่กระทำนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย จารีต ประเพณี ศีลธรรม ศาสนา หรือ ไม่ตรงตามใจเขาต้องการ 
     
     เป็นที่แน่ชัดว่า หลายคนเคยทำสิ่งที่ไม่ดี หรือ ไม่ถูกต้องกันมามากน้อยต่างกัน สิ่งเหล่านี้ ขอเรียกว่า “สิ่งที่ไม่ควร”  เพื่อให้รู้สึกเบา ๆ ถึงแม้ว่าสิ่งไม่ดีบางอย่าง หลายคนมองว่า “โคตรสารเลว” ก็ตาม...
          แต่นั่นเองเป็นคำถามที่เกิดขึ้นมาว่า อะไรบ้างเป็นสิ่งที่ไม่ควร?  ซึ่งเมื่อคนที่ได้ทำสิ่งเหล่านี้แล้วก็จะกลายเป็น “คนเลว”

     ปัจจุบัน หลักใหญ่ที่คนเราใช้ตัดสินว่า คนที่ได้ทำสิ่งที่ไม่ควร เป็น "คนเลว" คือ “กฎหมาย” แต่ในอดีตหากมองย้อนกลับไปตามหน้าประวัติศาสตร์  หลักใหญ่ที่ตัดสิน อาจเป็น “จารีตหรือขนบธรรมเนียม” 
     แต่สิ่งที่คนเราอาจมองข้ามไปมากและเป็นสิ่งที่มีมาช้านาน คือ "ธรรมะ" ซึ่งจะเป็นตัวตัดสินได้ถูกต้องเหมาะสมหากต้องการจะแยกว่า สิ่งที่ทำนี้ ควรหรือไม่ควร ดีหรือเลว

     "กฎหมาย"  หากพิจารณาจะพบว่า เป็นสิ่งที่คนเราที่มีตัณหาและทิฐิทั้งหลาย(มากน้อย) เป็นผู้เขียนหรือร่างขึ้น อีกทั้งการร่างกฎหมายแปรผันตามปัจจัยแวดล้อม ณ ช่วงเวลาที่ร่าง และเราเองก็ไม่อาจทราบได้ว่าผู้เขียนกฎหมายเป็น “คนเลว” มากน้อยเพียงใด ดังนั้น กฎหมายเพียงอย่างเดียวจึงไม่อาจตัดสินได้

     "จารีต" "ประเพณี" "ขนบธรรมเนียม" ก็เช่นเดียวกันกับ กฎหมาย หากแต่มีส่วนเพิ่มเติม คือ จารีตฯ ส่วนใหญ่เกิดจาก คติธรรม, ความเชื่อ, ความเห็นของผู้ปกครองหรือสังคม ที่เห็นว่า ดีหรือเหมาะสมในยุคสมัยนั้นหยิบยกเอามาใช้ เพื่อให้สังคมมีความสงบสุข ซึ่งบางอย่าง อาจไม่ได้ ดีหรือเลว ในตัวของมันเอง แต่หากใครทำสิ่งนั้นไปอาจกลายเป็น “คนเลว” ได้

     ทั้งกฎหมาย และ จารีตฯ นั้นไม่ขอยกตัวอย่าง แต่ขอให้ลองพิจารณาเอง ส่วนสุดท้าย คือ "ธรรมะ" ซึ่ง  มีความคิดเห็นว่า เหมาะสมและถูกต้อง แล้วเราใช้ธรรมะตัดสินได้อย่างไรว่า สิ่งไหนดีหรือเลว...

          คำตอบ อยู่ในใจ  สิ่งใดก็ตามที่ทำแล้ว จิตใจของคนที่ทำรู้สึก  ว่า หงุดหงิด ร้อนลน ไม่พอใจ กระวนกระวาย ฟุ้งซ่าน มึนงง สับสน พยาบาท มัวเมา หดหู่ ท้อถอย สงสัย อยากกระหาย ฯลฯ ล้วนเป็นสิ่งที่ "กิเลส" ชักนำทั้งสิ้น และสิ่งเหล่านี้นั่นเอง ที่เรียกว่า “สิ่งที่ไม่ควร” หากลงมือทำหรือจุดไฟแล้วอาจลุกลามจนกลายเป็น “คนเลว” อย่างที่คนอื่นเขาเรียกได้



ไม่มีคนเลวในโลกนี้ มีเพียงความเลวในใจคนเท่านั้น




นี่ คือ “คำ” ที่เรียงร้อยจากความคิดปรุงแต่ง                  วรรณพุทธ์  เพียง “คำ” คำหนึ่ง

วันพุธที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2556

คนพุทธ

     เรามักบอกกับชาวโลกว่า เราเป็น “ชาวพุทธ”  เรามีพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ เราคือ พุทธศาสนิกชน เราเรียกตนเองว่า “คนพุทธ” เรียกคนนับถือศาสนาคริสต์ว่า ชาวคริสต์ หรือ คนคริสต์  เรียกคนนับถือศาสนาอิสลามว่า “แขก” …

บทความนี้ ขอใช้คำว่า “คนพุทธ” แทนคำว่า “ชาวพุทธ” เพื่อให้คล้องกับหมวดหมู่  คือ เรื่องของ “คน” เรา เขา เธอ  เท่านั้น

     สำหรับเมืองไทยเรา คนที่มีพ่อแม่นับถือศาสนาพุทธ  บุตรที่เกิดมามักจะต้อง นับถือศาสนาพุทธ ตามผู้เป็นพ่อแม่  ถึงแม้ว่าตามกฎหมายจะให้สิทธิเลือกนับถือศาสนาใดก็ได้  แต่เด็กทารกแรกเกิดจะไปเลือกอะไรได้  ทำได้เพียง “แอ้..แอ้..งอแง” เท่านั้น

เมื่อโตขึ้น เราจึงเป็น “คนพุทธ” ไปโดยปริยาย  โดยที่บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่า “พุทธ” แปลว่าอะไร?

     มีคนบอกว่า ความเป็นพุทธ นั้นมีอยู่ในทุกคน ตั้งแต่แรกเกิด  มันมีอยู่แล้วเป็นทุนเดิม ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะเกิดมาในครอบครัวของผู้ที่นับถือศาสนาหรือลัทธิความเชื่อใดก็ตาม...เพราะ

 “พุทธะ” ไม่มี “ศาสนา” 
           ไม่ใช่ “ลัทธิความเชื่อ”
           เป็นสิ่งที่เรียกว่า  “ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน”
           คนทุกคนมีโอกาสที่จะเข้าถึง “พุทธะ” ได้เหมือนกันทุกคน

     หากข้อความข้างต้น เป็นความจริง นั่นแสดงว่า การเข้าถึง “พุทธะ” ที่มีอยู่แล้วในแต่ละคน ก็คือ การเข้าไปรู้จักตนเอง  เข้าไปศึกษาภายในตนเอง  เข้าไปทำให้ “พุทธะ” ที่ถูกปกคลุมอยู่ด้วยม่านหมอกของกิเลส  เปิดเผยออกมา ส่องสว่างนำทางชีวิต  ให้รู้จักความจริง ตื่นจากการหลับใหล เบิกบานด้วยธรรมะ…

     ดังนั้น ไม่ว่าใคร ก็เป็น "คนพุทธ" ได้  หากเขาเหล่านั้น ได้พยายามทำความเข้าใจ ศึกษา และลงมือปฏิบัติ เพื่อการเข้าถึง “พุทธะ”  ไม่ว่าเขาเหล่านั้นจะถูกเรียกขานจากคนอื่นว่า แขก, ฮินดู, ฝรั่ง  หรือถูกเรียกขานตามชาติกำเนิด, ที่เกิด, ผิวพรรณ  ก็ไม่สำคัญ เพราะเขาคือ "คนพุทธ" ที่แท้จริง

     ไม่สำคัญเลย ที่จะต้องเกิดประเทศไทย หรือ พม่า หรือ ลาว หรือ จีน หรือ ทิเบต หรือ ภูฐาน
     ไม่จำเป็นเลย ที่จะต้องเปลี่ยนศาสนาที่ระบุตามบัตรหรือเอกสาร เพื่อบอกว่า เราคือ “คนพุทธ”

     เพียงแต่เบื้องต้น เราต้องพิจารณา แยกแยะให้ออกว่า สิ่งใดเล่า คือ สิ่งที่พุทธองค์ทรงสอน, สิ่งใดเล่าคือสิ่งที่พุทธองค์ทรงให้เราปฏิบัติ, สิ่งใดเล่าคือแก่นของธรรมะ, สิ่งใดเล่าคือธรรมะที่แท้จริง คือ ความจริงของธรรมชาติ  ซึ่งนี่จะเป็นหนทางหนึ่งสู่การเป็น “คนพุทธ”

     สำหรับเมืองไทยเรา  มันอาจจะไม่ง่ายนักที่จะแยกแยะ เพราะเราให้ความสำคัญกับ “ความเชื่อ” มากกว่า “ความจริง”  บ้านเมืองเราผูกติดกับ “ความศรัทธา” มากกว่า “ปัญญา”  และนับวัน เรายิ่งส่งเสริม สนับสนุนความเชื่อผิดๆ ให้ฝังรากยึดแน่นลงไปในพิธีกรรมที่เหล่าเกจิอาจารย์ดังทั้งหลาย คิดค้นขึ้นมา  หลายสิ่งที่พุทธองค์ทรงหลีกเลี่ยงก็ถูกแอบอ้างโดยเหล่าเกจิว่าเป็น “พุทธมนต์” เป็น “พุทธาภิเษก” เป็นสิ่งนั้นสิ่งนี้ของพระพุทธเจ้าบ้าง  นี่คืออีกภาพหนึ่งของสังคมไทย ที่เราบอกคนอื่นว่าเป็น “คนพุทธ” เช่นกัน…สวัสดี


 
อย่าบอกใครว่าเราคือชาวพุทธ  หากแม้แต่ศีล ๕ ยังถือกันไม่ได้

 

นี่ คือ “คำ” ที่เรียงร้อยจากความคิดปรุงแต่ง                  วรรณพุทธ์  เพียง “คำ” คำหนึ่ง