แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ กิเลส แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ กิเลส แสดงบทความทั้งหมด
วันพฤหัสบดีที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2556
วันพฤหัสบดีที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2556
คนเลว
“มึงนี่ เลวจริง ๆ ”
อ่านแล้วรู้สึกอย่างไร?
ดูเหมือนจะเป็นคำหยาบที่ใช้ตำหนิ (ด่าว่า)
อีกคนหนึ่งว่าเป็นคนไม่ดี หรือ “คนเลว”
ใช่ไหม?
คนเลวเป็นยังไง? หรือว่า คนพูดเองก็เป็นคนเลว
อย่าหงุดหงิดไป...
เพียง หยิบคำ ขึ้นมาให้ดูหนักเท่านั้น...
ในภาษาไทยเรา มี “คำ”
ที่สามารถระบุชัดได้ว่า สิ่งที่กระทำใดบ้าง ไม่ดี ไม่เหมาะสม หรือ ชั่ว หรือ เลว
เพียงเราเอาคำที่แสดงสภาพเข้าไปใส่ร่วมก็ปรากฏภาพที่ชัดเจน เช่น “คนเลว” “ตำรวจชั่ว”
สิ่งที่กระทำนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย จารีต ประเพณี ศีลธรรม
ศาสนา หรือ ไม่ตรงตามใจเขาต้องการ
เป็นที่แน่ชัดว่า
หลายคนเคยทำสิ่งที่ไม่ดี หรือ ไม่ถูกต้องกันมามากน้อยต่างกัน สิ่งเหล่านี้ ขอเรียกว่า “สิ่งที่ไม่ควร” เพื่อให้รู้สึกเบา ๆ ถึงแม้ว่าสิ่งไม่ดีบางอย่าง หลายคนมองว่า “โคตรสารเลว” ก็ตาม...
แต่นั่นเองเป็นคำถามที่เกิดขึ้นมาว่า อะไรบ้างเป็นสิ่งที่ไม่ควร? ซึ่งเมื่อคนที่ได้ทำสิ่งเหล่านี้แล้วก็จะกลายเป็น “คนเลว”
ปัจจุบัน หลักใหญ่ที่คนเราใช้ตัดสินว่า คนที่ได้ทำสิ่งที่ไม่ควร เป็น "คนเลว" คือ “กฎหมาย”
แต่ในอดีตหากมองย้อนกลับไปตามหน้าประวัติศาสตร์ หลักใหญ่ที่ตัดสิน
อาจเป็น “จารีตหรือขนบธรรมเนียม”
แต่สิ่งที่คนเราอาจมองข้ามไปมากและเป็นสิ่งที่มีมาช้านาน คือ "ธรรมะ" ซึ่งจะเป็นตัวตัดสินได้ถูกต้องเหมาะสมหากต้องการจะแยกว่า สิ่งที่ทำนี้ ควรหรือไม่ควร
ดีหรือเลว
"กฎหมาย" หากพิจารณาจะพบว่า
เป็นสิ่งที่คนเราที่มีตัณหาและทิฐิทั้งหลาย(มากน้อย) เป็นผู้เขียนหรือร่างขึ้น
อีกทั้งการร่างกฎหมายแปรผันตามปัจจัยแวดล้อม ณ ช่วงเวลาที่ร่าง
และเราเองก็ไม่อาจทราบได้ว่าผู้เขียนกฎหมายเป็น “คนเลว” มากน้อยเพียงใด ดังนั้น กฎหมายเพียงอย่างเดียวจึงไม่อาจตัดสินได้
"จารีต" "ประเพณี" "ขนบธรรมเนียม" ก็เช่นเดียวกันกับ กฎหมาย หากแต่มีส่วนเพิ่มเติม คือ จารีตฯ ส่วนใหญ่เกิดจาก
คติธรรม, ความเชื่อ, ความเห็นของผู้ปกครองหรือสังคม ที่เห็นว่า
ดีหรือเหมาะสมในยุคสมัยนั้นหยิบยกเอามาใช้ เพื่อให้สังคมมีความสงบสุข ซึ่งบางอย่าง
อาจไม่ได้ ดีหรือเลว ในตัวของมันเอง แต่หากใครทำสิ่งนั้นไปอาจกลายเป็น “คนเลว” ได้
ทั้งกฎหมาย
และ จารีตฯ นั้นไม่ขอยกตัวอย่าง แต่ขอให้ลองพิจารณาเอง ส่วนสุดท้าย คือ "ธรรมะ" ซึ่ง มีความคิดเห็นว่า เหมาะสมและถูกต้อง แล้วเราใช้ธรรมะตัดสินได้อย่างไรว่า
สิ่งไหนดีหรือเลว...
คำตอบ
อยู่ในใจ สิ่งใดก็ตามที่ทำแล้ว
จิตใจของคนที่ทำรู้สึก ว่า หงุดหงิด ร้อนลน ไม่พอใจ กระวนกระวาย ฟุ้งซ่าน
มึนงง สับสน พยาบาท มัวเมา หดหู่ ท้อถอย สงสัย อยากกระหาย ฯลฯ ล้วนเป็นสิ่งที่ "กิเลส" ชักนำทั้งสิ้น
และสิ่งเหล่านี้นั่นเอง ที่เรียกว่า “สิ่งที่ไม่ควร” หากลงมือทำหรือจุดไฟแล้วอาจลุกลามจนกลายเป็น “คนเลว” อย่างที่คนอื่นเขาเรียกได้
ไม่มีคนเลวในโลกนี้ มีเพียงความเลวในใจคนเท่านั้น
นี่ คือ “คำ” ที่เรียงร้อยจากความคิดปรุงแต่ง วรรณพุทธ์ เพียง “คำ” คำหนึ่ง
ป้ายกำกับ:
กฎหมาย,
กิเลส,
ขนบธรรมเนียม,
"คน" เรา เขา เธอ,
คนเลว,
จารีต,
ธรรมะ,
ประเพณี
ตำแหน่ง:
ประเทศไทย
วันพุธที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2556
ผู้มีอิทธิพล
พูดถึงเรื่องนี้ก็ต้องระวังให้มากครับ..เพราะพวกเค้า
คือ "ผู้มีอิทธิพล"
บทความนี้ ไม่มีเจตนาให้ดูน่ากลัวเหมือนหัวข้อ..ลองอ่านดู
คำว่า
“ผู้มีอิทธิพล” อาจฟังแล้วรู้สึกเป็นลบ
หรือไม่ดี หรือน่ากลัว แต่ขอปรับใหม่ให้เป็นอย่างกลาง ๆ
ผู้มีอิทธิพลนี้ไม่ได้หมายถึง
คนที่เป็นมาเฟีย คนที่เป็นนักเลงมีพรรคพวกมาก
แต่ขอหมายถึง สิ่งที่มีอำนาจหรือมีส่วนในการดลใจ หรือกดดัน หรือผลักดัน
หรือมีอิทธิพลเหนือจิตใจเรานั่นเอง ซึ่งไม่จำเพาะเจาะจงว่าต้องเป็นตัวบุคคล
อาจเป็นหนังสือสักเล่ม หรือเหตุการณ์สักอย่าง ซึ่งส่งผลให้เรากระทำการต่าง ๆ
ทั้งที่เรียกว่า “ดี” และ “เลว”
หากพิจารณาจากความหมายที่กำหนดไว้ บางทีอาจจะใช้คำว่า “ผู้เป็นแรงบันดาลใจ” แต่ไม่ขอใช้คำนี้ เนื่องจาก “ผู้เป็นแรงบันดาลใจ” นั้นมักส่งเสริมให้เรากระทำไปในทางที่ดี หรือผลักดันจิตใจเราไปในทางที่เป็นประโยชน์ทั้งกับตัวเองและสังคม
ลองคิดดูว่า
“ผู้มีอิทธิพล” ต่อคุณคือใคร หรืออะไร?
ผู้มีอิทธิพลของแต่ละคน
อาจเปลี่ยนแปลงไปได้ตามแต่ช่วงเวลา ซึ่งล้วนส่งผลต่อความคิดทั้งสิ้น
สมัยเราเป็นเด็ก ผู้มีอิทธิพลต่อเราเป็นคุณพ่อคุณแม่ หรือคุณครู
ต่อมาวัยรุ่น
เพื่อนเริ่มเข้ามามีอิทธิพลต่อเรา บางคนอาจเป็นดาราหรือนักร้อง ที่เรียกกันว่า idol
วัยทำงาน อาจเป็นเจ้านาย, บริษัท หรือหุ้นส่วน
เมื่อมีครอบครัว ภรรยาสุดหวงหรือลูกสุดที่รัก
ผู้มีอิทธิพลเหล่านี้ส่งผลให้เราคิดและทำการต่าง ๆ
แตกต่างกันไป
คราวนี้ลองพิจารณา
สิ่งอื่นที่ไม่ใช่ตัวบุคคล เช่น หนังสือ, ข่าวสาร, เหตุการณ์ เป็นต้น หนังสือหรือข่าวสารมีอิทธิพลต่อเราอย่างไร
เมื่อเราอ่านหนังสือ เราก็จะซึมซับเอาความหมาย, ความรู้จากเนื้อหาที่อ่าน
สมอง/จิตใจของเราก็จะหมายรู้หรือจำเอาไว้ ซึ่งโดยทั่วไปเมื่ออ่าน ใจของเราจะพยายามกำหนดให้เป็นไปในทิศทางเดียวกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ซึ่งก็จะสะท้อนออกมาในรูปแบบพฤติกรรมต่าง ๆ เช่น หัวเราะ, ยิ้ม หรือร้องไห้
หรืออาจจินตนาการต่อออกไปจากเนื้อหาเดิม บางครั้งที่เนื้อหาไม่ตรงหรือเข้ากันกับใจของตัวเอง
ก็จะปฏิเสธออกมา แสดงเป็นอาการทางคำพูด หรือทำการวางหนังสือลง
เราอาจมองว่า สิ่งเหล่านี้ทั้งหมด คือ “ผู้มีอิทธิพล”
แต่หากลองสังเกตให้ดี เราจะพบว่า “ผู้มีอิทธิพลที่แท้จริง” คือ...
เมื่อเราพบผู้มีอิทธิพลแล้ว
เราก็อาจจะทำการสอบสวน สืบสาว หรือจับกุมคุมขัง หรือปล่อยให้ลอยนวล ขึ้นอยู่กับ
ผู้มีอิทธิพลเสนอผลประโยชน์แก่เราหรือไม่ อย่างไร
ทั้งนี้ ผลประโยชน์ที่
ผู้มีอิทธิพลเสนอให้นั้น เราก็ควรมองเป็นคุณประโยชน์ต่อตนเองและผู้อื่น จึงจะเป็นการดี
“ผู้มีอิทธิพล” ก็อาจกลายเป็น “ผู้มีบารมี” ในที่สุด
นี่แหละ คือ ผู้มีอิทธิพลเหนือรัฐธรรมนูญ
นี่ คือ “คำ” ที่เรียงร้อยจากความคิดปรุงแต่ง วรรณพุทธ์ เพียง “คำ” คำหนึ่ง
ป้ายกำกับ:
กิเลส,
จิตใจ,
ผู้มีอิทธิพล
ตำแหน่ง:
ประเทศไทย
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)
